Blog

BOOMPJES UPDATE – JUNI 2018

Lieve lezers,

Ik zeg wel lezers, maar ik vermoed dat er inmiddels weinig lezers over zijn. Veel schrijven we hier niet meer en gelukkig zijn we de crisistijd uit met Jesse. Toch blijven er altijd redenen om te bloggen, dus bij deze weer eens een update hoe het gaat bij de Boompjes.

Jesse is 17 maanden oud en het gaat ontzettend goed met hem. Hij weegt tegen de twaalf kilo, is ruim 80 cm lang en hij stapt sinds een paar weekjes volop door het huis. En ook buitenshuis loopt Jesse al goed, want met regelmaat zijn we op het schoolplein achter ons te vinden waar Jesse eindeloos kan spelen met de schommel en speeltoestellen. Wat we nooit hadden durven dromen is dat het met slapen ook beter gaat dan ooit. Rond zevenen gaat Jesse in bad en daarna zijn bed in, zonder tranen, zonder zeuren. Hij slaapt en blijft dan ook echt de hele avond slapen mits de geluiden in de buurt dat toelaten, want een lichte slaper is het wel. In de nacht zijn er wel een paar momentjes dat hij nog even een aai en speentje van ons nodig heeft om weer verder te slapen, maar hij blijft wel de hele nacht in zijn eigen bed liggen. Het was heerlijk om hem een periode lang tussen ons in te hebben liggen, dat was een tijd het enige wat nog hielp. Ja, dat mis je dan nu. Maar het is zo fijn dat we onze avonden terug hebben en ook een groot deel van onze nacht. Jesse kan eindelijk slapen en wij ook. Het vroege opstaan is nog wel een favorietje van Jesse, het liefst namelijk tussen vijf en zes uur. Dus erg laat kunnen we niet naar bed. Maar het is al zoveel meer dan wat we een jaar terug op ons wensenlijstje hadden staan.

Qua ontwikkeling gaat het dus ook erg goed met Jesse. Hij stapt, hij kletst, maakt leuk contact met andere kindjes, groeit in groffe en fijne motoriek, is dol op water, dol op zand en zijn allerliefste speelgoed blijft alles wat draait: wielen. Jesse heeft ook al echte peuterbuien waarin hij iets niet wilt, begint te schreeuwen en zichzelf dan krijsend achterover stort op de vloer. Nu al? Ja, nu al. Ook het luisteren wilt nog niet echt, hij hoort ons wel, maar luisteren ho maar. Hoort er ook bij zeggen ze. Met zijn ToP-therapeut hebben we de therapie afgerond in mei. Een normale ToP therapie duurt namelijk twaalf maanden, twaalf sessies en wij hebben nu alle twaalf gehad. Jesse zijn therapeut benoemde ook hoe goed het ging en hoe mooi hij zijn eigen lijn volgde, dat er geen reden was om door te gaan met de therapie. We zullen haar missen, want we hadden altijd ontzettend veel aan haar tips en luisterend oor. Toch ook iets moois om af te ronden, Jesse is wel prematuur geboren, maar blijft niet de rest van zijn leven ‘een prematuur’.

Met papa en mama de Boom gaat alles zijn gangetje. Na ruim een jaar van minimaal slapen, zijn we erg dankbaar dat er nu meer slaapuren per nacht te halen zijn. Toch zit er nog erg veel vermoeidheid door zo’n jaar, misschien wel door de meerdere jaren die achter ons liggen. Ik, mama, mag volgende maand dertig jaar worden. Een speciale leeftijd, veel zouden het een mijlpaal noemen. Maar waar ik altijd dacht dat ik mijn dertigste verjaardag groots zou vieren, gaat dat nu toch niet gebeuren. Mijn leven is zo veranderd sinds ik moeder ben geworden, dat ik opnieuw op zoek moet naar wie ik nu ben en wat mijn leven nu is. Een groot feest geven voelt niet op zijn plek, terwijl ik daar vijf jaar nog over droomde. Die paar mensen die ik altijd vast heb mogen houden en andersom, met hen zal ik zeker mijn feestjes vieren. Om mijn vriendschap met hen te vieren en daar doorheen het feit dat ik een mooie leeftijd behaal. Het is het vieren waard en tegelijkertijd wil ik in de ontkenning schieten. Want toen ik trouwde op mijn 24e had ik toch nooit verwacht dat ik op mijn dertigste drie zwangerschappen verder zou zijn, met maar één kind in mijn huis en oneindig veel verlies. Het contrast is groot. Maar ik doe mijn best de focus te leggen op de mooie kanten van mijn bijna dertig jarige bestaan, echt waar. Het is alleen niet zo makkelijk als dat vele spreuken het laten klinken.

Ik werk sinds april twee dagen in de week bij een hoortoestellenwinkel als manusje van alles. Het is leuk om weer aan het werk te zijn. Het is een stuk zorg, een stuk technisch en een stukje verkoop, dus ook echt leerzaam en iets nieuws voor me. Jesse gaat een dag per week naar de gastouder, wat nog erg wennen is voor hem. En de andere dag vangen we op met papa en oma, wat echt ideaal is. Paps werkt nog steeds volop bij NS, met alle plezier. Naast het rijden en rangeren is hij ook druk met mentoren en heeft hij sinds kort een functie bij de vakbond erbij gekregen. Het zal je papa maar wezen, hoe trots!

Al met al doen de Boompjes het dus goed en zeggen we weer:

Tot de volgende keer! –X-