Blog

Jesse is jarig!

Het is 2018. Weer is er een jaar zowel kruipend als vliegend voorbij gegaan. Jesse is vandaag 1 jaar oud geworden, hoera! Dan denken we aan de ene kant: waar is de tijd gebleven? Maar aan de andere kant herinneren we ons al te goed hoe langzaam de tijd ging gedurende de spannende weken in het ziekenhuis. Gelukkig zitten we nu niet meer midden in die angst en onzekerheid. Yes! Het gaat ontzettend goed met onze kanjer, die niet bepaald een ‘kleine kanjer’ meer te noemen is. Wat onder prematuren-ouders de term is voor prematuur geboren kindjes. Jesse is 75 cm lang en weegt 11 kilo, hij groeit dus goed. Verder is hij een gezond en heel vrolijk mannetje. Eten gaat als een malle, wat je hem ook voorschotelt: het gaat er in. Het enige wat een lastig puntje blijft is het slapen, momentjes van rust. Jesse is er geen fan van. Zowel overdag als in de nacht komt Jesse moeilijk in slaap en blijft hij vervolgens ook moeilijk in slaap, dus inmiddels zijn we 24-uurs boompjes geworden. Uiteraard proberen we van alles en zijn er al verschillende hulplijnen geweest. Deze week start het traject bij de osteopaat, iets waar we vrij hoopvol over zijn. Osteopaten staan er om bekend dat zij spanning bij kindjes goed kunnen verminderen door bepaalde blokkades in het lichaam weg te halen. We hopen dat bij Jesse ook de spanning minder mag worden en dat hij daardoor zich makkelijker leert overgeven aan rust en slapen. Wie weet!

Jesse is vandaag 1 jaar oud geworden. Hoe bijzonder is dat, een eerste verjaardag. Afgelopen zondag hebben we al een feestje gehad met familie, taart en cadeautjes. Maar de cadeautjes van papa en mama die waren vandaag pas aan de beurt, op zijn echte verjaardag. Nadat papa was uitgeslapen van zijn nachtdienst, zijn we met zijn drie op het speelkleed gaan zitten omringd met de cadeautjes. Het scheuren van papier blijft toch echt het allerleukste, al is doos-kluiven ook zeker een favoriet. Van alle cadeaus was de allerkleinste het meest in trek bij Jesse: een mini locomotiefje. Papa trots. Wel cadeau nog niet echt zijn interesse wekte, maar wat straks wel volop nodig gaat zijn is zijn stoere Mercedes Benz loopauto. Jesse is sinds een week nu volop aan het (op-)klimmen, aan het staan, op zijn knieën aan het zitten en kan aan de hand al goed stappen. Het gaat nu dus hard. Het zelfstandig zitten en kruipen doet Jesse een heel klein beetje, maar hij lijkt het voor alsnog over te slaan. Direct aan de wandel lijkt meer Jesse zijn voorkeur te hebben. Het is niet te beschrijven hoe het voelt om je mannetje zo snel vooruit te zien gaan, zo snel te zien leren en groeien. Ook zijn karakter bloeit en groeit. Zo ook de felheid als hij zijn zin niet krijgt. Maar bovenal heeft hij (vinden wij natuurlijk) een heerlijk karaktertje met een gezonde wil en smelten wij bij iedere lach en kreet die hij geeft. Als we met Jesse dansen dan komt er vaak een grote glunderlach op zijn gezicht. Als we  met hem keten en stoeien dan giert hij het vaak uit. En soms begint hij gewoon uit zichzelf hard te lachen en kunnen paps en mams op zoek naar ‘wat gebeurde er nou dat hem zo aan het lachen maakte?’. En dan blijkt het een tune op tv te zijn, of een hikje van mama, of een nies van papa. En dan liggen wij natuurlijk ook weer dubbel.

Bij veel mensen thuis zal de eerste verjaardag van een kind een en al feest zijn. Bij ons ligt het toch net even anders. Hoewel Jesse zijn eerste verjaardag flink gevierd mag worden, blijven dit soort dagen ook dubbel. Dubbel omdat we veel terug denken aan de onzekere tijden van vorig jaar, maar ook dubbel omdat we de eerste verjaardag met Sara nooit hebben mogen vieren. En dat mag, dit soort dagen zullen altijd dubbel voor ons blijven en dat is oké. Dat is leven met een incompleet gezin waarbij genieten en gemis naast elkaar kunnen staan. We hebben erg genoten van de jarige Jesse. We moesten zo lachen om de nonchalante houding van Jesse rondom de taart, de slingers, de cadeaus. Alles werd bekeken of behandeld alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Taart speciaal? Nee hoor, het ging er in als elk ander hapje. Slingers mooi om naar te kijken? Nee hoor, mama had ze net zo goed niet op kunnen hangen. Maar toch leuk! En dubbel en dwars het vieren waard, want het blijft een wonder. Hij blijft een wonder. Zo vroeg komen, zo klein en kwetsbaar en dan een jaar later zo opgebloeid tot prachtig ventje van elf kilo met heerlijke bolle wangetjes en een goede gezondheid. We zijn ontzettend dankbaar dat het zo goed gegaan is en dat het nu nog zo goed gaat. En nu gaan we zien wat het tweede levensjaar voor Jesse in petto heeft. We hopen onder andere op een flinke portie nachtrust voor ons alle drie 🙂

Liefs, de Boompjes