Blog

De operatie

Het is achter de rug! Dinsdag was dan eindelijk de operatie waarbij ze de open ductus bij Jesse hebben gesloten. Het bleef tot en met dinsdag onduidelijk of Jesse aan de beurt zou komen, omdat er twee operaties voor hem zaten. Uiteindelijk is het de artsen toch gelukt en kwam Jesse aan de beurt.

We waren dinsdag om acht uur ’s ochtends in het Wilhelmina Kinderziekenhuis. Daar is Jesse opgenomen op afdeling Leeuw en kreeg hij een groot kinderbed. In dat bed hebben we veel gekeet en geoefend met rollen, wat Jesse goed af gaat. Om half zeven had Jesse zijn laatste fles gehad, dus we hadden verwacht dat tegen tienen de honger om zou slaan in tranen. Toch heeft Jesse ons ontzettend verbaasd. Hij werd wel iets onrustig, maar we hebben hem in de kinderwagen gelegd en eindeloos rond gelopen door de lange gangen van het ziekenhuis. Zo bleef Jesse rustig en half slapend. Elk uur mocht Jesse een beetje suikerwater, dus dat hielp ook mee. Uiteindelijk zijn we de dag door gekomen zonder grote paniek of hysterie van de honger en was daar om 13.00 uur het bericht dat we richting de operatiekamers mochten. We hebben Jesse omgekleed naar operatie-outfit, een wit babyschortje, en toen zijn we die kant op gegaan met bed en al. Het was daar nog even flink wachten tot Jesse in de wachtruimte werd opgehaald door de anesthesist, maar zelfs in de wachtruimte deelde Jesse nog zijn lachjes uit. Papa zag er ook wel heel gek uit in zijn operatie-outfit. Papa en Jesse zijn met een pedagoog en de anesthesist richting OK gegaan en om 14.00 uur kwamen papa en de pedagoog weer terug. Jesse was rustig en is al lachend onder narcose gebracht.

We waren al een hele dag aan het wachten met Jesse, maar nu moesten we gaan wachten tot hij weer klaar was. Die tijd ging heel snel en langzaam tegelijk. Je hebt geen idee wat je met jezelf aan moet. Vorige week heeft een arts met ons de hele operatie door gesproken, de volgorde, de details, de risico’s en eventuele complicaties. Diezelfde arts deed nu de operatie van Jesse. Aan de ene kant fijn voor ons om te weten wat de operatie inhoudt en wat ze gingen doen bij ons manneke, maar aan de andere kant maakte dat alles nog spannender.  We wisten dat ze eerst met een camera-katheter het hart zouden opzoeken om de ductus te gaan bekijken, dan besluiten ze welke vorm van sluiten ze toe gaan passen en dan komt het sluiten zelf. Als laatst is dan de check of het sluitstukje ook daadwerkelijk de ductus goed genoeg af heeft gesloten. In ons hoofd gingen we met de fases mee, steeds weer benieuwd hoe het zou gaan en hoe ver ze zouden zijn. We hebben in de kantine gezeten, in de Ronald Mac Donald huiskamer, op de afdeling, buiten een wandeling gemaakt, maar echt rust vinden was er (uiteraard)niet bij.

Om 15.40 uur kwam het telefoontje van de afdeling van Jesse. We zijn daarheen gegaan en samen met de verpleegkundige richting de OK gegaan. Eenmaal binnen in de uitslaapkamer konden we Jesse al goed horen. Een heel zwaar huiltje door de honger en de narcose. Gelukkig hadden wij een fles bij ons, dus mochten we hem niet alleen direct troosten, maar ook direct voeden. Jesse zag er moe uit, veel rode vlekken in zijn gezicht en een paars been. Het aanprikken voor het katheteriseren is in de lies gedaan en dat moet dan goed dicht gedrukt worden met een stevig drukverband. Dat zat dus zo stevig dat Jesse zijn beentje paars werd. Verder zat Jesse vast aan wat oude vertrouwde apparatuur, de monitor, de saturatiemeter, een infuus en een bloeddrukmeter. Jesse liet het prima over zich heen komen, genoot van zijn fles en gaf op de uitslaapkamer zijn eerste lachjes alweer weg. Na ongeveer een uur bijkomen op de uitslaapkamer, mochten we weer terug naar afdeling Leeuw. Jesse was slaperig, maar tegelijkertijd ook al veel aan het lachen. Wederom tot onze verbazing. Even over achten ‘s avonds hebben we onze lieve slaperige Jesse achter gelaten in de goede handen van de verpleging en zijn we naar huis gegaan.

De volgende ochtend stonden we om acht uur weer aan het bed van Jesse, die met open ogen naar zijn buurman zat te staren. We kregen direct een grote lach van hem. Smelt. Alles was goed gegaan. We stonden nog geen vijf minuten binnen en toen werden we al opgeroepen om naar de cardiologie poli te gaan voor zijn echo. Dus hups Jesse met slaapzak en al in de kinderwagen en richting de poli. Ook daar ging alles snel want we mochten direct meelopen en in no-time lag Jesse (weer) op de echo behandelbank. Geen idee hoeveel echo’s dat manneke inmiddels van zijn hart heeft gehad. Heel veel. Op de echo dachten we allebei al iets te zien van wat nog op een open ductus leek, maar goed wat wisten wij nu. Eenmaal terug op de afdeling kwam al snel de arts bij ons en die bevestigde onze vermoedens. Na de operatie dacht hij in eerste instantie dat de ductus al voldoende gesloten was, maar toch bleek nu uit de echo dat hij nog een klein beetje open is. Dit hoeft geen groot probleem te zijn, want waarschijnlijk gaat Jesse zijn lichaam het nu zelf verder dicht maken de komende tijd. Normaal kom je na zes weken terug voor een controle, wij gaan dus over twee weken alweer terug om te kijken of de boel dan dicht is. Dat betekent voor ons helaas nog wel even twee weken extra voorzichtig zijn, geen zieke mensen in de buurt en geen gekkigheid voor onze vriend. Dat waren we gelukkig al gewend, dus twee weken kunnen er ook nog wel bij. En dan hopen we het hoofdstuk hart na 24 juli echt af te sluiten.

Jesse is inmiddels wat dagen thuis en het gaat heel goed. Zijn ritme was nog niet heel stabiel en is nu nog meer van slag, dus dat is even zoeken. Verder heeft hij zo nu en dan verhoging, maar we houden hem goed in de gaten. De wondjes in zijn lies verzorgen we iedere dag en zien er mooi uit. Dus we verwachten verder geen problemen meer. Tijd om bij te komen en uit te rusten van alles. Zowel Jesse als zijn paps en mams. Het waren spannende weken met al het wachten of het wel door zou gaan of niet met als hoogtepunt dinsdag zelf. Gelukkig is het nu zo goed als voorbij.

Tot de volgende keer!

Liefs van de Boompjes